ஆகமமும் மதம் மாறிய புத்தர் கோயில்களும்

ஆகமமும் மதம் மாறிய புத்தர்  கோயில்களும்

பொறியாளர்
ப.கோவிந்தராசன் BE,MBA,MA,MA

மனு சாஸ்திரம் அரசர்களையும் பொது மக்களையும் தங்கள் கட்டுப் பாட்டில் வைத்துக் கொள்ள ஆரியர் களால் உருவாக்கப்பட்டது. அதேபோல் கடவுள்களை உருவாக்க முதலில் வேதங்களையும் பல நூறு ஆண்டு களுக்குப் பின்னர் புராணங்களையும், இராமாயணத்தையும், மகாபாரதத் தையும் உருவாக்கினார்கள்.

பக்தி என்ற பெயரால் கோவில்களையும் பின்னர் அந்த கோவில்களை நிர்வகிக்க ஆக மத்தை பயன்படுத்தினார்கள். இத்தகைய ஆரியர்கள் தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிலை நாட்டவும் பிற மதங்களை அழிக்கவும் கோயில்களை எவ்வாறு பயன்படுத் தினார்கள் என்பதையும் தொகுத்து அளிக்கப்படுகிறது

2. ஆகமத்தின் வரலாறு:-

மெசபடோமிய நாகரிக காலத்தில் கோயில்கள் களிமண்ணைக் கொண்டும் செங்கல்லைக் கொண்டும் கட்டப் பட்டன. ஆகையால் கோயில்கள் அடிக்கடி பழுது பார்க்கப்பட்டன என் றும் சில குறிப்பிட்ட கால இடை வெளியில் (குடமுழுக்குப் போல) புதுப் பிக்கப்பட்டன என்றும் வரலாற்று நூல்கள் கூறுகின்றன (பக்73 நூல்-ஹிஸ்டரி வெளியீடு டி.கே. பப்ளிகேசன். தொகுப்பு ஆடம் ஹார்ட்- டேவிஸ் )

இது போல சிந்து சமவெளி காலத் தில் மாடிக் கட்டடங்கள் பொது குளியல் இடங்கள் தானியக் கிடங்குகள் கட்டுவதற்கும் செங்கலைப் பயன்படுத் தினார்கள். காளி, பசுபதி போன்ற தெய்வங்களையும் வணங்கினார்கள்.

எனவே சிந்து வெளி மக்கள் விக்கிரக ஆராதனை செய்ய கோவில்களை கட்ட செங்கலை   பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும். மேலும் திட்டமிட்டு நகரங் களை உருவாக்கிய சிந்துவெளி மக்கள் கோவில்களை கட்டுவதற்கு ஆகமம் போன்ற விதி முறைகளை கடைப்பிடித் திருக்க வேண்டும். எனவே ஆரியர்கள் ரிக் வேதம் உருவாக்குவதற்கு முன்னரே ஆகமம் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

வேத மதத் தோற்றத்தின் பின்பு எழுதப்பட்ட வரலாற்று நூல்களின்படி பல்லவர்கள் காலம் கிபி 575 வரை கோயில்கள் குகைக் கோயில்களாகவே இருந்தன. கருங்கல் செங்கல் போன்ற வற்றை பயன்படுத்தவில்லை. எனவே கோயில்கள் கட்டப்படவில்லை. ஆனால் அவை பாறைகளை குடைந்து உருவாக்கப்பட்டன.

இதனால் மகேந்திர வர்ம பல்லவர் காலம் (கிபி 615முதல் 630) வரை கோயில் கட்டுமானக்கலை தோன் றவில்லை என அறியலாம். இதனால் ஆகமமும் தோன்றவில்லை இதை விளக்க மகேந்திர வர்மன் உருவாக்கிய குடைவறை கோயில்கள் உள்ள  இடங் கள் மண்டகப்பட்டு மாமண்டூர்

மகேந்திரவாடி தளவானுர் பல்லா வரம் சீயமங்கலம் சிராப்பள்ளி ஆகும். (நூல் -மகேந்திரர் குடை வறைகள் ஆசிரியர்.-- மு.நளினி இரா. கலைக் கோவன்) மகேந்திரனுக்குப் பின் ஆட்சி செய்த நரசிம்ம பல்லவன் காலத்தில் (கி.பி 630 முதல் 681 வரை)தான் முதன் முதலாக செங்கல் மற்றும் கருங்கல்லால் ஆன கோயில்கள் கட்டப்பட்டன.

இதுவே சோழர் காலத்தில் மலையே இல்லாத தஞ்சைப் பகுதியில் மலை போல்  உயர்ந்த கோபுரங்கள் அமையக் காரணமாகும். இவ்வாறு அமைக்கப் பட்ட கோயில்கள் உள்ள கர்ப்ப கிரகம் குடைவரை கோயில்களில் உள்ளது போல் மிகச் சிறியதாக இருக்கும்.

இந்த கருவறைக்குள் செல்லவும் தமிழால் ஓதி வழிபடவும் அனைத்து ஜாதியினரும் பல்லவர் காலத்தில் அனுமதிக்கப்பட் டனர். இதன் பின்னர் சோழர்கள் ஆட் சியில் கருவறைக்குள் பாரப்பனர்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

எனவே ஆகமம் சோழர்கள் காலத்தில் தான். தோன்றியிருக்க வேண்டும் மற்றும் ஜாதி பேதம் அதிகரித்து இருக்க வேண்டும். இதனை விளக்கும் பாடல் சிலவற்றை காணலாம் ( பக்கம் 206 நூல் -தமிழர் நாகரிக வரலாறு- ஆசிரியர்- முனைவர் -இறையரசன்)

1. சாத்திரம் பல பேசும் சழக்கர்காள்
கோத்திரமும் குலமும் கொண்டு என் செய்வீர்
ஆவுரித்துத் தின்றுழலும் புலையரேனும்
கங்கைவார் சடைக் கரந்தார்க் கன்பானாகில்
அவர் கண்டீர் யாம் வணங்கும் கடவுளாரே- (திருநாவுக்கரசர்)

2. சாதிப் பிரிவினிலே தீ மூட்டுவோம்
சந்தை வெளியினிலே கோல் நாட்டுவோம்
பறைச்சி யாவதேதடா பணத்தியாவதேடா
இறைச்சிதோல் எலும்பினும் இலக்கமிட்டிருக்குதோ.
(சிவ வாக்கியர்)

3. காணப்பா சாதிகுலம் எங்கட்கில்லை
கருத்துடனே எங்குலம் சுக்கிலந்தான்மைந்தா
தோணப்பா தோணமற் சாதிபேதஞ்
சொல்லுவான் சுருக்குமாகச் சுருண்டு போவான் (காகபுசுண்டர்)
(நூல் ஆசிரியர் முனைவர் இறைய ரசன் நூல்-- தமிழர் நாகரிக வரலாறு)

3. ஆகமத்தின் வகைகள்
ஒவ்வொரு மதத்திற்கும் உரிய முதன்மை கடவுளை வழிபடுவதற்கு ஏற்றவாறு  ஆகமங்கள் உருவாக்கப்பட் டுள்ளன. அவை

1. சைவம் (சிவன்) 2. வைணவம் (விஷ்ணு) 3. பவுத்தம் (புத்தர்) 4. சாக்தம் (பெண் தெய்வங்கள்) 5. பாகவதம் (வசுதேவர்)

சைவ மதத்தில் உள்ள பிரிவுகள்--- ஆகமவாதிகள் சுத்த சைவம்; வீரசைவம் கபாலிகர் (கிபி 13ஆம் நுற்றாண்டு) காளாமுகர். வைணவ மதத்தில் உள்ள பிரிவுகள் --பாகவதம் (வசுதேவர்) பஞ்சராத்ரா அல்லது 5 ராத்திரிகள் (நாராயணன்). மேலும் வடகலை (சமஸ்கிருத மொழிக்கு முன்னுரிமை) தென்கலை (தமிழ் மொழிக்கு முன்னு ரிமை).

பின்னர் பஞ்சராத்ராவுடன் பாகவதம் இணைந்தது.

இதில் மகாயானப் பிரிவை சேர்ந்த பவுத்தர்கள் புத்தரை தெய்வமாகக் கருதி வணங்கினார்கள். இந்த மகாயானம் மூன்றாம் கனிஷ்கர் காலத்தில் (கிமு 100 முதல் கிபி.200 வரை) பிரிந்தது. மகாயானத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் புத்த ஆகமத்தை பாலி மொழியில் எழுதி னார்கள்.

சிவ ஆகமம் மற்றும் வைணவ ஆகமம் முதன் முதலில் தமிழ் கிரந்த எழுத்துக்களில் பல்லவர் காலத்துக்குப் பின்னர் எழுதப்பட்டது. அப்போது இந்து மதம் தோன்றவில்லை. எனவே இந்து கோயில்களுக்கு என்று தனியே ஆகமம் இதுவரை எழுதப்படவில்லை.

அதே சமயத்தில் வட இந்தியாவில்  ஆகமம் எதுவும் இயற்றப்படவில்லை. இதனால் பெரும்பாலான கோயில்கள் ஆகம விதிகளின்படி கட்டப்பட வில்லை எனவரலாற்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள் மேலும் வடஇந்தியா விலிருந்து பல்லவ மற்றும் சோழ மன்னர்கள் பலரால் அழைத்து வந்த பிராமணர்களுக்கு ஆகமத்தைப் பற்றி தெரிய வாய்ப்பு இல்லை எனக் கூற லாம்.

பின்னர் தமிழும் சமஸ்கிருதமும் அறிந்தவர்களால் ஆகமங்கள் சமஸ் கிருதத்தில் மொழிமாற்றம் செய்யப் பட்டன.  பின்னர் வைணவ மதம் வடகலை தென்கலை என இரு பிரிவுகள் மொழி அடிப்படையில் தோன்றின. தென்கலை பிரிவில் தமிழ் மொழிக்கு முதலிடம் தரப்படுகின்றது.

வடகலைப்பிரிவில் சமஸ்கிருத்திற்கு முன்னுரிமை தரப்படுகிறது ஆழ் வார்கள் காலத்தில் (கிபி 8-ஆம் நூற் றாண்டில் வாழ்ந்த ஆண்டாள், தன் காதலை தமிழ் பாசுரங்களின் மூலம் வெளிப்படுத்தி ரங்கநாதரை மணந்து கொண்டது இங்கே நினைவு கூரலாம்.

4. ஆகமத்தின் கூறுகள்  ஆகமம் என்றால் கோவில் கட்டியதிலிருந்து வழிபாட்டு முறை முதலான  எல்லா கூறுகளிலும் காலங் காலமாக கடைப் பிடிக்கப்படும் மரபுகளைக் குறிப்ப தாகும்.ஆகமங்கள் என்பவை 1. மதக் கோட்பாடுகள் 2. கோயில்  அமைப்பு கட்டுமானம் பராமரிப்பு. 3. யோகா 4. வழிபாடு மற்றும் சடங்குகள் ஆகிய கூறுகளை கொண்டவை ஆகும்.

ஆகமம் ஆரியர் வருகைக்கு முன்பே  கோயில்கள் உருவாகின என புத்த மதக் கோயில்கள்ஆகமத்தின் அடிப் படையில் கட்டப்பட்டவை எனக் கருதலாம். ஒவ்வொரு அரசர்கள் காலத்திலும் கடவுள் கொள்கைகளில் கடவுள்களின் வடிவமைப்பு மற்றும் கோயில் கட்டுமானம் ஆகியவற்றில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன அதனால் ஆகமங்கள் எவ்வாறு மாற்றம் அடைந் தன என்பதை இனி காணலாம்

5. புத்தமதம் வலுவிழத்தலும் பிராமண மதம் வளர்ச்சியும் பேரரசன் அசோகனின் மவுரிய சாம்ராஜ்யம் அவனது மறைவுக்குப் பின் வலிமை குன்றியது. பின்னர் கிபி 185-ல் சிறு சிறு அரசுகளாகப் பிரிந்தது அப்போது புத்த மதம் மன்னர்களின் ஆதரவு இல் லாததினால் நலிவடைந்தது. இதை சீன யாத்திரிகர் யுவான் சுவாங் (629-_645) தனது பயண நூலில் கீழ்க்கண்ட வாறு கூறியுள்ளார் வட இந்தியா முழுமைக்கும் புத்த மதம் உயிர்ப்புடன் இருப்பதை சிறிதும் காண முடிய வில்லை.

புத்த கோயில்களும் விகாரங் களும் பாழடைந்து பயனற்று உபயோ கிப்போர் இல்லாமல் வெறிச்சோடியி ருந்தன. பால மன்னர்களும் ஹர்ஷ வர்த்தனரும் ஆண்ட பகுதிகளில் புத்தமதம் பாதுகாப்புடன் இயங்கி வந்தது. ஆனால் இந்தியா வின் வட மேற்குப் பகுதியில் ஹூணரகள் படை யெடுப்பால் பல புத்த விஹாரங்கள் மற்றும் கோயில்களும் அழிக்கப் பட்டன. பல புத்தத் துறவிகள் கொல் லப்பட்டனர்.

பின்னர் ஆட்சி செய்த குப்தர்கள் (கிபி 320 கிபி.550) பிராமண மதத்தையும், கடவுள்களையும் ஆதரித் தார்கள் (நூலாசிரியர் ஆர.சி.மஜும் தார். நூல் ஏன்சியன்ட் இந்தியா பக்கம் 427_-428).

(தொடரும்)
-விடுதலை ஞா.ம.,19.3.16

ஆகமமும் மதம் மாறிய புத்தர்  கோயில்களும் (2)

பொறியாளர்
ப.கோவிந்தராசன் BE,MBA,MA,MA

6. ஆகமும் மதம் மாறிய புத்தர் கோயில்களும்
6.1 ஆந்திர பிரதேச கோயில்கள்

ஆந்திர மாநிலத்தில் உள்ள கோயில் களில் முதன்மையானது திருப்பதி சிறீ வெங்கடேசுவரா சாமி வாரி கோயில். இந்தக் கோயிலில் வழிபாட்டுச் சடங்குகள் எல்லாம் வைகானச ஆகமம்  மற்றும் மகாராத்ர ஆகமம் ஆகிய இரண்டு ஆகமங்களின் அடிப் படையில் செய்யப்படுகின்றன. இந்த முறையை தொடங்கியவர் சிறீ இராமானுஜர் (1017-_1037) ஆகும். ஆகம முறை யில் இந்த திருமலா கோயில் கட்டப் பட்டுள்ளதா இல்லையா என்பதை அறிய கீழ்க்கண்ட விவரங்கள் மூலம் அறியலாம்

6.1.1. நிலம்-- திருமலா கோயில் அமைக்க  சிறீநிவாசன் என்ற கடவுள் வராகசாமி என்ற கடவுளிடம் 16.2 ஏக்கர் நிலம் கேட்டார். இதற்கு சம்மதித்த வராகசாமி சிறீநிவாசனுடன் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டார். அதன்படி வராகசாமி (கடவுள்) சிறீநிவாசனுக்கு (கடவுள்) மேற்படி நிலத்தை தானமாகக் கொடுக்க வேண் டும் அதற்குப் பதிலாக சிறீநிவாசன் (கடவுள்) தன்னுடைய முதல் தரிச னத்தை தன்னுடைய கோயிலில் இருக் கும் வராகசாமி கடவுளுக்கு தருவார் மேலும் சிறீநிவாசன் தன்னுடைய கோயில் உண்டியலில் தன் பக்தர்களால் தரப்படும் காணிக்கைகளை வராகசாமி கடவுளுக்கு தரவேண்டும்.

இந்த ஒப்பந் தத்தின்படி இன்று வரை வராகசாமி கடவுளுக்கு காணிக்கைகள் அளிக்கப்படு கின்றது என்று திருமலா தேவஸ்தானம் கூறுகின்றது.எனவே திருமலா கோயில் சொத்துக்கள் அனைத்தும் முதலில் வராகசாமிக்குத்தான் சொந்தம். பிறகு அவரால் சிறீனிவாசன் கடவுளுக்கு தரப்படும்.

6.1.2. தற்போதுள்ள பெரிய திரு வாசல் 50 அடி உயரம் கொண்டது. இதன் உயரமான 50 அடிக்கு 13-ஆம் நூற்றண்டிலிருந்து கொஞ்சங் கொஞ்ச மாக உயர்த்தப்பட்டது.

6.1.3. சங்கா நிதி மற்றும் பத்மாநிதி என்ற) இரு தேவதைகள் திருமலா தேவஸ்தானம் சொத்துக்களை பாதுகாக்கிறார்கள். இந்த இரு தேவதை சிலைகளும் கிருஷ்ணதேவராயரின் சகோதரர் அச்சுத ராயரால் அமைக்கப் பட்டன (14ஆம் நூற்றாண்டு)

6.1.4. வெங்கடேவரா சன்னதிக்கு முன்பு மூன்று வெண்கல சிலைகள் உள்ளன. அவை 1.கிருஷ்ண தேவராயர் 2. அவரின் முதல் மனைவி 3. அவரின்  இரண்டாவது மனைவி. ஆனால் தஞ்சையில் ராஜராஜன் சிலை அவன் கட்டிய பெரிய கோயிலுக்கு வெளியே உள்ளது.மேலும் திருப்பதியில் சிலைகள் வைத்தவர் கிருஷ்ண தேவராயர் தஞ்சை யில் சிலை வைத்தவர் சாமானியர் கருணாநிதி. இதற்கு எல்லாம் காரணம் ஆகமமே.

6.1.5. சந்திரகிரியை  கிபி. 1570-ல் ஆண்ட மன்னன் வெங்கடபதி ராஜு சிறீநிவாசக் கடவுளுக்கு பல விலை உயர்ந்த பரிசுப் பொருள்களைக் காணிக்கையாக வழங்கியதால் அவ ருக்கு கோயிலுக்கு உள்ளே பெரிய திருவாசல் அருகே செப்பு சிலை வைக்கப்பட்டுள்ளது

6.1.6. டோலோத்சவம் கிபி 1351-ல் தொடங்கப்பட்டது

6.1.7. சிறீராமானுஜர் (1017-_1037) வெங்கடேஸ்வரா கோயிலில் பல மேம் பாடுகளையும் வழிபாட்டு முறைகளில் பல சீர் திருத்தங்களையும் செய்தார். இவர் தென்கலைப் பிரிவை சேரந்தவர் (தமிழ் மொழிக்கு முன்னுரிமை தரப் படும்.  உம்- சிறீ ஆண்டாள்.) திருப்பதி கோயில் முதலில் எந்தப்பிரிவையும் சேரவில்லை.  பின் தென்கலை பிரிவை சேர்ந்தது. ஏனென்றால் ராமானுசர் காலத்திற்குப் பின்தான் வடகலை தென் கலை என்ற பிரிவுகள் வலுப்பெற்றன.

6.1.8. முஸ்லீம் படையெடுப்பினால் சீரங்கப் பட்டினத்திலிருந்து சிறீ ரங்கநாதரின் மூலவிக்ரகம் கிபி 1320 மற்றும் 1369 என இருமுறை  பெயர்த்து எடுக்கப்பட்டு திருப்பதி கோயிலில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. பின்னர் படையெடுப்பு முடிந்து திரும்பவும் சீரங்கப்பட்டினம் எடுத்து செல்லப்பட டது.

6.1.9. மொகலாய மற்றும் ஆங் கிலேயர் (கிபி 1700) தாக்குதலில் இருந்து திருப்பதி கோயிலையும் வெங்கடேசுவரா கடவுளையும் பல முறை காப்பாற்றியவர் ராஜா தோடர் மால டில்லி சுல்தானின் மூத்த அமைச் சர் இவரது சிலையும் இவருடைய தாயார் மற்றும் மனைவியின் சிலைகளும் கொடிக் கம்பம் அருகே அமைந்துள்ளன.

6.1.10. போக சீநிவாச மூர்த்தி (சிலை) தான் உத்சவ விக்ரகம்ஆகும். (மூல விக்ரகம் நிலையானது). இதை பல்லவ ராணி சாம வாயி-- ஆல் கிபி 614-ல் வழங்கப்பட்டது. இந்த உத்சவ மூர்த்தி தினமும் படுக்கை அறைக்கு எடுத்து செல்லப்பட்டு அதிகாலையில்  பள்ளி யெழுச்சிப் பாடிய பின் மூலவிக்ரகம் அருகே திரும்பவும் வைக்கப்படும் இந்த உத்சவ மூர்த்திதான் முதன் முதலாக நான்கு கைகளுடன்அமைக்கப்பட்டது

6.1.11. நிசாம் ஆட்சி காலத்தில் 1929-ல் அமைச்சராக இருந்த சிறீராம் துவாரக தாஸ் என்பவர் கோயிலின் முக்கிய வாசலில் வௌளியிலான கதவுகளை அமைத்தார்.

6.1.12. கோயிலில் உள்ள மூலவிக்ர கத்தின் பெயர்கள் வெங்கடேச சுவாமி பாலாஜி சிறீநிவாசன் ஆகும். இந்த மூல விக்கிரகம் (சுயம்பு) உள்ள கருவறையை வலம் வர பாதை ஒன்று தொடக்க காலத்தில் இருந்தது. பின்னர் கிபி1250-ல் சுற்றுசுவர் எழுப்பி அந்த பாதை மூடப்பட்டது இவ்வாறு கோயில் அமைப்பை மாற்ற ஆகம விதிகள் அனுமதிக்.கிறதா என்ற ஐயம் ஏற்படுகின்றது. மேலும் சுயம்புவாக தோன்றியது என்று சொல்லுவதால்  மூல விக்ரகம் தோன்றியபடியே இருக்கும் எனவே எந்த வித மாற்றமும் இல்லாமல. நின்ற கோலத்தில் மூலவிக் கிரகம் அமைந்துள்ளது சுயம்புவாக தோன்றிய விக்கிரகங்கள் எல்லாம் ஆகமத்தின்படி இருக்காது.

6.1.13 டில்லியிலிருந்து படையெடுத்து வந்த மாலிக்கபூரால் திருப்பதி உள்ளிட்ட பல கோயில்களில் இருந்த விக்கிரகங்கள் மற்றும் செல்வங்கள்  கொள்ளையடிக்கப்பட்டதால் ஆகமத்தினால் கோயிலுக்கு மற்றும் விக்கிரகங்களுக்கு பாதுகாப்பு எதுவும் இல்லை. எனவே பாதுகாப்பு தர புது ஆகமம் உருவாக்க வேண்டும்

6.1.1.4. இரண்டாம் குலோத்துங்கன் தில்லை நடராசர் கோயிலில் இருந்த பெருமாளை அகற்றி கடலில் எறிந் தான் .அந்த சிலையை மீட்ட ராமா னுசர் திருப்பதி கோயிலில் சேர்த்தார். இதனால் சினம்கொண்ட குலோத்துங் கனுக்குப் பயந்து ராமானுசர் கொய்சள மன்னனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தார்.

6.2. தமிழ் நாட்டு கோயில்கள்

புத்த மதம் அசோகர் காலத்தில் கிமு300-ல் தமிழ்நாட்டிற்கு வந்த காலத்தில் தமிழ்நாட்டில் எந்த ஒரு மதமும் தோன்றவில்லை. ஆனால் தொல் காப்பியத்தில் கூறியவாறு இந்திரன முருகன் மால் மாயோன் சேயோன் கொற்றவை போன்ற கட வுள்களை திணைகளின் அடிப்படை யில் பிரிக்கப்பட்டு வழிபாடு செய்தனர்.இதுவே தமிழ்நாட்டில் ஆகமத்தின் தொடக்கம்.

என்பதினை தொல்காப்பியத்தின் மூலம் அறிய லாம். மேலும் கோவில் கட்டும் பழக்கம் தொல்காப்பியர் காலத்தில் இருந்ததாகத் செய்திகள் ஏதும் இல்லை. ஆனால் சிலப்பதிகார காலத் தில் அதாவது கடைச் சங்க காலத்தில்  (கிமு 400 முதல் கிபி 200 வரை) கண்ணகிக்கு கோயில் கட்டப்பட்டது. இருந்த போதிலும் கோவில்கள் பெரிய அளவில் ஆகம விதிகளின் படி கட்டப்பட்டது பிற்கால சோழர்களின் (கிபி-850_-1200) காலத்தில் தான்.

சோழநாட்டில் கற்பாறைகள் இல் லாத காரணத்தால் செங்கற்களைப் பயன்படுத்திசுதை (மண்சிலை ) வேலைகள் உடன் கூடிய உயரமான கோபுரங்களை கொண்ட கோயில் (மணிக்கோயில்) களை அமைத்தனர். அரசர்கள் தங்கள் வெற்றியை கொண்டாடும் வகையில்  தங்களு டைய மதத்தினை வளர்க்க கோயில் கள் கட்டினார்கள். மேலும் தமிழ் நாட்டிற்குள் பரவிய வடஇந்திய மதங்களில் (வைதீக பிராமண மதம் புத்த சமண மதங்கள் அசீவக மதம்) ஒன்றான புத்த மதக் கோயில்களும் கட்டபட்டன.

யுவான் சுவாங் என்ற சீன யாத்திரிகர் கிபி 640-ல் காஞ்சிபுரத்திற்கு நரசிம்ம பல்லவன் காலத்தில் வந்தார் அவர் தனது பயணக் குறிப்பில் கீழ்க்கண்ட செய்திகளைக் கூறியுள்ளார். அசோக ரால் கட்டப்பட பவுத்த விகார் மற்றும் ஸ்தூபிகள் காஞ்சிபுரம்சோழ நாட்டிலும் பூம்புகார் மயூரப்பட்டிணம் மற்றும் மதுரை (அசோகனின் உறவினர் மகேந்திரர்) ஆகிய இடங் களில் காணப் பட்டன. அவற்றில் சில சிதைவடைந்திருந்தன. சில வைதீக பிராமணர்களால் கவரப்பட்டன. இந்த கால கட்டத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளை பின் வருமாறு மயிலை சீனி.வேங்கடசாமி தனது நூலில் (பவுத்தமும் தமிழும்) கூறியுள்ளார்.

(தொடரும்)
-விடுதலை ஞா.ம.,26.3.16

ஆகமமும் மதம் மாறிய புத்தர் கோயில்களும் (3)

பொறியாளர்
ப.கோவிந்தராசன்

6.2.1.வைதீக பிராமண மதம் யாகங்களை உயிர் கொலைகள் செய் வதை நிறுத்திக்கொண்டு கொற்றவை முருகன் திருமால் சிவன் போன்ற திராவிட தெய்வங்களை தன் மதத் தெய்வங்களாக ஏற்றுக் கொண்டு புதிய உருவம் பெற்று விட்டது. (பக்கம் 37)

6.2.2. இந்தப் புதிய மதத்தைச் சார்ந்த சம்பந்தர் பவுத்தர்களுடன் வாதப் போர் செய்து அவர்களை தோற்கடித்து சைவராக்கிய வரலாறும் மாணிக்க வாசகர் சிதம்பரத்தில் பவுத்தருடன் வாதம் செய்து அவர்களை தாமிர பரணிக்கு (1972-ல் இலங்கை என மாறி யது) துரத்திய வரலாறும் திருமங்கை ஆழ்வார் கிபி 800-ல் நாகப்பட்டினத்துப் பவுத்த ஆலயத்திலிருந்து பொன்னால் அமைந்த புத்தர்சிலையைக் கவர்ந்து சென்று அந்தப் பொன்னைக் கொண்டு திருவரங்கத்தில் திருப்பணியை செய்த வரலாறும் பவுத்த மதத்தின்  வீழ்ச் சியைக் காட்டுகின்றன. (பக்கம் 37-38) இங்கு மாணிக்க வாசகர் கோயில் கட்டி யதையும் கடவுள் நரியைப் பரியாக்கி யதும் நினைவு கூரத்தக்கது.

6.2.3. இன்னும் காஞ்சிபுரத்தில் கச்சீஸ் வரர் கோயில் என்று வழங்கும் ஆலயம் பூர்வத்தில் புத்தர் கோயிலென தெரி கிறது. (பக்கம்51 பவுத்தமும் தமிழும் மற்றும் பக்கம் 126 திருக்குறளும் சைவ சித்தாந்தமும் தி.ந. அநந்த நயினார் 1932.)

6.2.4. காஞ்சி ஏகாம்பரேஸ்வரர் ஆலயத்தின் வெளி மதில் சுவரில் பல புத்தரின் உருவங்கள் காணப்படுகின்றன. இது கிருஷ்ணதேவராயரால் 1509-ல் கட்டப்பட்டது. பழைய புத்த கோயில் களை இடித்து இந்த மதில் சுவர் கட்டியிருக்க வேண்டும்.

6.2.5. காஞ்சி காமாட்சியம்மன் கோயில் ஆதியில் பவுத்தரின் தாரா தேவியின் ஆலயமாக இருந்தது. (பக்கம் 52)

6.2..6.புத்த கோயில்கள் பிற்காலத்தில் சாஸ்தா அல்லது அய்யப்பன் கோயிலாக மாறின. சாஸ்தா என்ற சொல் புத்தரைக் குறிக்கும் சாஸ்தா என்றால் சாஸ்திரி அல்லது கற்றவன் என்று பொருள். (பக்கம் 149_-150) சாஸ்தா என்ற பெயர் சாத்தன் என்றும் பின்னர் சாத்தனார் என்றும் அதன் பின்னர் அய்யனார் என்றும் மாறியது.

6.2.7.ஆதியில் புத்த கோயிலாக இருந்த ஆலயங்கள் பின்னர் தர்மராஜா கோயில் எனவும் கிராம சிறு தெய்வங் களின் (முனீஸ்வரன்) கோயிலாகவும் மாறின.

6.2.8. தாரா தேவி மங்கல தேவி சிந்தாதேவி போன்ற பவுத்த  தெய் வங்களின கோயில்கள் கிராம சிறு தெய் வங்களின் கோயில்களாக (தர்மராஜா வின் மனைவி திரவுபதி) மாறின

6.3. கேரள கோயில்கள். நலிவுற்ற புத்த மத்தை பிராமணர்கள் கைப்பற்றிய பின்பு புத்தமதக் கோயில்கள் பல பிரா மணர்கள் வசம் வந்தன. நலிவடைந் திருந்த ஆரியர்களின் வேதமதம் பிராமண மதமாக கிபி 6-ஆம் நூற்றாண் டில் மாறியது வரலாற்று அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள் (நூல்: -ஹிஸ்டரி தொகுப்பு ஆசிரியர்-ஆடம்  ஹாரட் - டேவிஸ்பக்கம் 143) இத்தகைய  பிராமண  மதம் புத்த மதக் கொள்கை களையும் ஏற்றுக் கொண்டது. கவுதமப் புத்தரையும் 9-வது அவதாரமாக ஏற்றுக் கொண்டார்கள். இந்த மாற் றங்கள் புத்த மதக் கோயில்கள் கட்டிடங்கள் வரலாற்றுச் சின்னங்கள். மற்றும் நூல்கள் ஆகியவை  பிராமணர்கள் வசப்படுத்துவதற்கு உதவி புரிந்தன. மேலும் தர்மம் சாஸ்தா சரணம். சங்கம். போன்ற சொற்கள் பிராமண மதத்தில் பயன்பாட்டுக்கு வந்தன. மக்கள் மாமிச உணவு.காம உணர்வு.போதைப் பொருள்கள் போன்ற வற்றை தவிர்த்து  கடுமையான விரதங்களைக் கடைப்  பிடித்து  உடல் உடை உள்ளம் ஆகியவற்றை தூய்மை செய்து கொண்டு யாத்திரை சென்று கடவுளை வழிபட்டனர். உதாரணம்- காசி மற்றும் தீரத்த யாத்திரை சபரிமலை அய்யப்பன் தரிசனம்.

கேரளாவில் தற்போது உள்ள அம்மன் கோயில்கள் பகவதி கோயில் கள் சாஸ்தா கோயில்கள் முதலானவை முற்காலத்தில் பவுத்த கோயில்களாக இருந்தவை ஆகும்  என மயிலை நா. வேங்கடசாமி தனது நூலில் கூறுகிறார் (பக்கம் 39மு75 நூல். பவுத்தமும் தமிழும் கேரளக் கோயில்களில் முதன்மை யானது. சபரிமலை அய்யப்பன்  கோயில் ஆகும். இந்த அய்யப்பனை வணங்கும் பக்தர்களுக்கும் பவுத்த துறவி களுக்கும் உள்ள ஒற்றுமையை விவரிக்கிறார்  முனைவர் எஸ்.என்.சதாசிவன் தனது நூலில் (சோசியல் ஹிஸ்டரி ஆப் இந்தியா) கீழ் கண்டவாறு

6.3.1.அய்யப்பன் கோவிலில் உள்ள 18 படிகள் புத்தரின் 18 பெயர்களைக் குறிக்கின்றது. மேலும் புத்தரின் 18 போதனைகளைக் குறிக்கின்றது. இந்த 18 போதனை கடைப்பிடித்தால் ஒருவர் நிர்வாணத்தை அடையலாம் அதாவது அய்யப்பனைத் தரிசிக்கலாம் (பக்கம் 129)

.6.3.2.சாஸ்தா என்றால் காப்பவன் அல்லது போதிப்பவன் என்று பொருள். எனவே புத்த மதத்தில் புத்தரை தர்ம சாஸ்தா என்றும் தர்மராஜா என்றும் அழைக்கிறார்கள். பிராமண மதத்தில் தர்ம கிருஷ்ணா தர்ம ராமன் என்ற பெயர்கள் வழக்கத்தில் இல்லை. தர்மம் என்ற சொல் பவுத்தர்களால் பரப்பப்பட்டது.

6.3.2. இந்த புத்தகோவிலை பவுத் தர்களிடமிருந்து மறவர்கள் கைப்பற்றி னார்கள். பல பவுத்த துறவிகள் மறவர்களால் கொல்லப்பட்டனர் மறவர்களிடமிருந்து பந்தள மகாராசன் மீட்டார். பௌத்தராக இருந்த மகா ராசா பிராமண மதத்திற்கு மாறினார். பின்னர் பிராமணர்கள் அவரை சத்ரியராக அங்கீகரித்தனர். அய்யப்பன் கோவில் நிர்வாகம் பந்தள மகாராசன் வசம் வந்தது. இவரது ஆட்சிகாலத்தில்  புத்தர் கோயில் அய்யப்பன் (தர்ம சாஸ்தா) கோயிலாக மாற்றப் பட்டது. மேலும் பல தகவல்களை சாஸ்தா கோயிலை நிர்வகிக்கும் உரிமைக்காக நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆவணங்களிலிருந்துப்  பெறலாம்.

6.3.3. மாவேலிக்கரா மாவட்டத்தில் உள்ள கண்டியுரில் இருந்த புத்தன் கோயில் மாவலி மன்னரும் அவரது குடும்பத்தினரும் வணங்குவதற்காக கட்டப் பட்டது. இந்த மன்னர் புத்த மதத்தைச் சார்ந்தவர். இவரது மறைவுக் குப்பின் (இவர் வாமன அவதாரத்தில் விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்டவர் என்று கருத வாய்ப்பு உள்ளது.) கி.பி 15ஆம்  நூற்றாண்டில் இங்கிருந்த புத்த கோயில் சிவன் கோயி லாக மாற்றப்பட்டது. (பக்கம் 133 எ சோசியல் ஹிஸ்டரி ஆப் இந்தியா)

இவ்வாறு இந்தியாவில் உள்ள பல கோயில்கள் முதலில் புத்தர் கோயிலாக  புத்தமதத்தினரால் கட்டப்பட்டு பின்னர் புத்த மத வீழ்ச்சி அடைந்த தால் சைவ வைணவ கோயிலாக மாறின. புத்தர் வாழ்ந்த காலத்தில் சைவ வைணவ மதங்கள் தோன்ற வில்லை. இதன்படி மதம் மாறிய புத்த கோயில்கள் சைவ வைணவ ஆகமங் களால் கட்டப்பட்டவை அல்ல.

7. முடிவுரை:

கோயில் கட்டுவதையும் விக்கிரகங் களை வணங்குவதையும் ஆதி சங்கரர் எதிர்த்தார் ஏனென்றால் எங்கும் எதிலும் நிறைந்த கடவுளை ஓரு கோயில் வளாகத்திலோ விக்கிரகத் திலோ இருப்பதாக நம்புவது சரியல்ல என்று அவர் கருதினார். சங்கரர் தர்க்க வாதத்தில் சிறந்தவர். மற்றும் சைவமதத்தைச் சார்ந்தவர். இவர் இளமையிலேயே கி.பி.830-ல் இமய மலையில் உள்ள கேதார் நாத்தில் சந்தேகத்திற்கு உரிய சூழ்நிலையில் இறந்து போனார். இவர் புத்த மதத் தின் வழியில் சைவ மதத்தை வளர்த் தார். பல சங்கர மடங்களை (பூரி.துவா ரகா சிருங்கேரி) உருவாக்கினார்.
சங்கரருக்கு பின் வாழ்ந்த இராமானுஜர் (1017 -1037) சங்கரரின் அத்வைத தத்துவத்திற்கு எதிராக விசிஷ்டாத்வைதம் என்ற புதிய தத்துவத்தை பரப்பினார். இவர் வைணவ மதத்தில் தென்கலைப் பிரிவை சார்ந்தவர் இவர் கோயில் கட்டுவதையும் விக்கிரக ஆராதனை யையும் சடங்குகளையும் திருவிழாக் களையும் ஆதரித்தார். இவர் பல புத்த கோயில்களை வைணவக் கோயிலாக மாற்றினார். அவைகளில் குறிப்பிடத் தக்கவை ---திருப்பதியில் இருந்த மகாயானப்பிரிவை சார்ந்த புத்தமத கோயிலை வெங்கடேஸ்வரா கோயி லாக மாற்றியது மற்றும் கீழ் திருப் பதியில் இருந்த புத்த மத பெண் தெய்வத்தின் கோயிலை பத்மாவதி தாயார் கோயிலாக மாற்றியது ஆகும். திருப்பதி கோயிலுக்கு ராமானுஜர்  செய்த சேவைகளைப் போற்றும் வகையில் அவருக்கு கோயிலுக்கு உள்ளே ராமானுஜரின் உருவச்சிலை வழிபாடு செய்வதற்காக அமைக்கப் பட்டுள்ளது.

மேலே விவரித்தபடி பல கோயில்கள் ஆகமங்களை கடைப்பிடிக் காமல் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் பக்தர்கள் கூட்டம் கோயில் ஆகமத்தின் படி கட்டப்பட்டதா இல்லையா அர்ச்சகர் பிராமணரா இல்லையா அர்ச்சகர் சொன்ன மந்திரத்தை கடவுள் புரிந்து கொண்டாரா என்று எல்லாம் சிந்திப்பது இல்லை மேலும் சில கடவுள் கள் செல்வாக்கு இழப்பதால் புதுப்புது கடவுள்கள் உருவாகின்றன (ராமன் கிருஷ்ணன் கார்த்திகேயன் இலட்சுமி.   கோயில்களை ஆதரிக்கும் அரசர்கள் மதம் மாறுவதால் கோயில்களும் மதம் மாறுகின்றன. அதே போல் மதமாறு கின்ற கோயில்கள் ஆகம விதிகளுக்கு முரண்பட்டவை பல மன்னர்களால் சிறிது சிறிதாக கட்டப்பட்ட கோயில் களும் ஆகமத்திற்கு முரணானது. எனவே ஆகமத்திற்கும் கடவுள் பக்திக்கும் தொடர்பு இல்லை எனக் கூறலாம்.

தற்போது சுதந்திர இந்தியாவில்  பல நூறு மன்னர்களின் ஆட்சி ஒழிக்கப்பட்டு அவர்களின் சமஸ்தானங்கள் எல்லாம் பறிக்கப்பட்டு இந்திய யூனியனில் சேர்க்கப் பட்டன மற்றும் அந்த மன்னர்களுக்கு வெறும் மானியம் மட்டும் வழங்கப்பட் டது. பின்னர் அந்த மானியமும் 1974-_75-ல் ஒழிக்கப்பட்டது. மேலும் தனியாரால் உருவாக்கப்பட்டு வளர்க்கப்பட்ட வங்கிகள் மற்றும் போக்குவரத்து கழகங்கள் நாட்டுடைமையாக்கப்பட் டதால் மன்னர்களாலும் பெரும் வணிகர்களாலும் கட்டப்பட்ட கோயில் களை இந்திய அரசு மாநில அரசு

மற்றும் அறநிலையத்துறை மூலம் நிர்வகிக்கலாம். .இந்த கோயில்களுக்கு எல்லாம் பொதுவான புதிய ஆகமத்தை உருவாக்கலாம். புத்தர் காலப் பள்ளிகளே தற்போது கல்விச் சாலைகளாக அமைந் துள்ளன. இந்த கல்விச்  சாலைகளைப் போல கோவில் கட்டுவதற்கான அனுமதி வழங்குவதற்கும் நிர்வகிப்பதற்கும் தேவையான கல்வி முறையை கற்பிக்கவும் ஒரு பல்கலைக் கழகம் அமைக்கலாம். இதனால் அங்கீரிக்கப்படாத கோயில் களையும் நடைபாதை கோயில்களையும் தடுக்கலாம். இதற்கு கர்ப்பத் தடையை முதலில்  எதிர்த்த போப் ஆண்டவர் மதவாதிகள் பின்னாளில் ஏற்றுக் கொண் டதை கூறலாம்.            
(நிறைவு)

-விடுதலை ஞா.ம.,2.4.16

டில்லி பல்கலைக் கழக மாணவர்கள் கொளுத்திய மனுதர்ம வாசகங்களைக் காணீர்!!

டில்லி ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் தீவைத்துக் கொளுத்திய மனுதர்ம நூலின் 40 விதிகள்

1.  'எந்தப் பருவத்தினளாயினும், தனது இல்லத்திலே கூட எந்தப் பெண்ணும் தன்னிச்சைப்படி எச்செயலும் இயற்றலா காது'' (10 : 147)

2. ''இளமையில் தகப்பன், பருவத்தில் கணவன், விதவையான பின் மக்கள் இவர்கள் காவலிலன்றிப் பெண்கள் தன்னிச்சையாக இயங்கலாகாது'' (10 : 148).

3. ''இழி நடத்தை, பரத்தையர் நட்பு, நற் குணமின்மை இவற்றையுடையவனா யினும், கற்பினளான பெண் தன் கணவனைத் தெய்வமாகப் பேணுக'' (10 : 154).

4. ''அன்றாட வேள்விகள் அய்ந்தும், உண்ணாமை, நோன்பு முதலியனவும் மாதர்க்குத் தனிப்பட யாதுமிலது. கணவனைப் பேணுதலே அவர்க்கு மறுமையின்பிற்குரிய நல்லாறு'' (9 : 14).

5. ''நிறை பிறழ்தலும், நிலையில் மனமும், நண்பின்மையும், மாதர் தம் இயல்பாவதால், கணவனால் நன்கு போற்றிப் புரக்கப்படும் போதும், அவர்கள் கணவரின் காவலை விரும்புவதில்லை'' (9 : 15).

6. இவ்வித இயல்புகள் மாதர்க்குப் பிறப்புடன் வருவதாகையால் மாதர் ஒழுக்கம் கேடுறாமற் பேணும் முயற்சியில் ஆடவர் கவனமாக இருக்க வேண்டியது (9 : 17).

7. 'படுக்கை, ஆசனம், அழகு செய்தல், காமம், சினம், பொய், துரோக எண்ணம் இவற்றை மாதரின் பொருட்டே மனு படைத்தார்' (9 : 17).

8. மாதர்க்குப் பிறவியைத் தூய்மை யாக்கும் சமஸ்காரங்கள் மந்திரப்பூர்வமாகச் செய்வித்தல் யாதுமின்று. இவர்களுக்கு வெள்ளை யுள்ளமும் இல்லை. பாவம் நீக்கும் மந்திர உபதேசமும் கிடையாது. எனவே பொய்யைப் போல் மாசு வடிவினராக மாதர் இயன்றிருக்கின்றனர் (9 : 18).

9.  பிள்ளை இல்லாமல் அந்தக் குலம் நசிக்கிறதாக இருந்தால் அப்பேது ஸ்திரீ தன் கணவன், மாமனார் முதலானவர்களின் உத்திரவு பெற்றுக்கொண்ட தன் மைத் துனன் அல்லது தன் கணவ னுக்கு ஏழு தலை முறைக்குட் பட்ட பங்காளி இவர்களோடு மேற்சொல்லுகிறபடி புணர்ந்து குலத்திற்குத் தக்கதான ஒரு பிள்ளையைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம் . ( அத் 9. சு.59)

10.  கணவன் துராசாரமுள் ளவனாக இருந்தாலும் அந்நிய ஸ்திரீலோலனாயிருந்தாலும், நற்குணம் இல்லாதவனாக இருந்தாலும் பதிவிரதையான ஸ்திரீயானவள் அவனைத் தெய்வத்தைப்போல பூசிக்க வேண்டியது. ( அத் 5. சு.154)

11.  பால்யத்தில் தகப்பன் ஆக்ஞையிலும், யௌவனத் தில் கணவன் ஆக்ஞை யிலும், கணவன் இறந்த பின்பு பிள்ளைகள் ஆக்ஞையிலும் இருக்க வேண்டியதல்லாமல் ஸ்திரீகள் தன் சுவாதீனமாக ஒருபோதும் இருக்கக் கூடாது. ( அத் 5. சு.148)

12 . பெண்களையும், பிராமணரல்லாதா ரையும் கொல்லுதல் பாதகமாகாது. ( அத் 11 சு.65)

13. தனக்கு பொக்கிஷநாசம் முதலிய மேலான ஆபத்து வந்தாலும் அரசன் அதிகத் தீர்வையை ஏற்படுத்தி பிராமணர் களுக்குக் கோபம் வரச் செய்யக்கூடாது. அவர்கள் கோபித்தால் இவன் சேனை யோடும். வாகனத்தோடும் அழிந்து போகும் படி சபிப்பார்கள். (அத் 9. சு.343)

14. வைதீகமாக இருந்தாலும், லௌகீகமாக இருந்தாலும் மூடனாயிருந்தாலும் பிரா மணனே மேலான தெய்வம்.( அத் 9. சு.317)

15 . ஒளியுள்ள அக்கினியானது மயானத்தில் பிணத்தைத் தகித்தாலும் நிந்தனை இல்லாமல் எப்படி ஹோமத்தினால் விர்த்தி செய்யப்படுகின்றதோ அப்படியே பிரா மணன் கெட்ட காரியத்தில் ஈடுபட்டிருந் தாலும் பூஜிக்கத்தக்கவன்; மேலானவன்.
அரசன் பூமியிலிருந்து புதையல் கண்டெடுத்தால் அதில் பாதியை பிராம ணர்களுக்கு தானஞ்செய்து மற்றதை தன் பொக்கிஷத்தில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டியது. ( அத் 8. சு.38)

16. பிராமணனுக்குத் தலையை முண்டிதஞ் செய்வது (மொட்டை அடிப்பது) கொலைத் தண்ட னையாகும். மற்ற வருணத் தாருக்கு கொலைத் தண்டனை யுண்டு. ( அத் 8. சு.379)

17. சர்ப்பம், பிராமணன் இளைத்திருந்தாலும் அவனை அவமானம் செய்யக் கூடாது. (அத் 4. சு.135-6)

18. பிராமணன் கொடிய குற்றம் செய்தவன் ஆயினும் அவனைக் கொலை செய்யா மலும் துன்பப்படுத்தாமலும் அவன் பொருளைக் கொடுத்து அயலூருக்கு அனுப்ப வேண் டும். (அத் 8. சு.380)

19. பிராமணனுக்கு மங்களத் தையும், சத்திரியனுக்குப் பலத் தையும், வைசியனுக்குப் பொரு ளையும் , சூத்திரனுக்குத் தாழ் வையும் காட்டுகிறதான பெயரை இடவேண்டியது. சூத்திரனுக்குத் தாஸன் என்ற தொடர் பெயராக இட வேண்டியது. (அத் 2. சு.31-32)

20. பிராமணனுக்குப் பஞ்சு நூலாலூம் சத்ரியனுக்கு சணப்ப நூலாலும் வைசிய னுக்கு வெள்ளாட்டின் மயிராலும் மூன்று வடமாகத் தோளில் பூணூல் தரிக்க வேண் டியது. (அத்2. சு.44)

21. பன்றியின் மோத்தலினாலும், கோழிச் சிறகின் காற்றினாலும், நாயின் பார்வை யினாலும், சூத்திரன் தொடுதலாலும் பதார்த்தம் அசுத்தமாகின்றது. (அத்3.சு,241) சிரார்த்த உணவு சூத்திரனுக்குக் கூடாது.

22. எவன் சிரார்த்தஞ்செய்து அன்னம் முதலியவற்றை சூத்திரனுக்குப் போடு கிறானே அந்த மூடன் கால சூத்திரமென் னும் நரகத்தில் தலைகீழாக விழுகிறான். (அத் 3. சு. 249)

23. ''இவர்களுக்கு நேரே உணவு பரிமாறல், ஏவலாளரைக் கொண்டு, உடைந்த சட்டியில், அன்னமிட்டு வைக்க வேண்டும். இவர்கள் ஊரிலும், நகரிலும் இரவில் திரியக்கூடாது'' (10 : 54).

24. அந்த சிரார்த்தத்தில் (சூத்திர னுக்கு தானஞ்செய்யப்பட்ட சிரார்த்தத் தில்) புசித்த பிராமணன் தன் மனைவி புணர்ச்சி யினாசையால் வந்தபோதிலும், அவளுடன் அன்று சம்போகஞ் செய்தால் அவளுடைய மலத்தில் அந்த மாதம் முழுவதும் அவனுடைய பிதுர்க்கள் மூழ்குகிறார்கள். (அத்.3.சு .250)

25. சூத்திரன் என்பவன் ஏழு வகைப் படும் 1. யுத்தத்தில் புறங்காட்டி ஓடுபவன். 2. யுத்தத்தில் கைதியாகப் பிடிக்கப்பட்டவன். 3. பிராமணனிடத்தில் பக்தியினால் ஊழி யஞ் செய்கிறவன். 4. விபசாரி மகன். 5. விலைக்கு வாங்கப் பட்டவன். 6. ஒருவனால் கொடுக்கப்பட்டவன். 7. தலைமுறை தலை முறையாக ஊழியம் செய்கிறவன். (அத் 8. சு. 415)

26. சூத்திரன் சுவர்க்கத்திற்காவது, ஜீவ னத்திற்காவது அல்லது இரண்டிற்கு மாவது, பிராமணனையே தொழ வேண் டும். இவன் பிராமணனை அண்டிய சூத்திரன் என்று ஒருவனுக்குப் பெயர் வந்தால் அதே அவனுக்குப் பாக்கியம். (அத் 10. சு .122)

27. பிராமணர்களை வழிபடாததனா லும் உபநயனம் முதலிய சடங்குகள் செய்து கொள்ளாததனாலும் சத்திரியர் வரவர சூத் திரத் தன்மை அடைந் தார்கள். (அத்10. சு.43)

28. பிராமணன் உண்டு மிகுந்த உணவு(எச்சில்) உடுத்திக் கிழிந்த ஆடை, சாரமற்ற தானியம்(பதர்) இவைகளைப் பிராமணன், சூத்திரன் ஜீவனத்திற்குக் கொடுக்க வேண்டும். (அத்.10.சு.,125)

29. சூத்திரனைக் கூலி கொடுத்தோ, கொடாமலோ பிராமணர் வேலை வாங்க லாம், பிராமணனுக்குத் 29. தொண்டு செய்யவே சூத்திரனைப் பிரம்மா படைத் திருக்கிறார். (அத்.8. சு 413)

31. சூத்திரன் பிராமணனுக்குப் பணிவிடை செய்யும்படி அரசன் செல்ல வேண்டியது, அப் படிச் செய்யாவிட்டால் அரசர்கள் தண்டித்து அங்ஙனம் செய்யச் சொல்ல வேண்டியது. (அத் 8. சு. 235)

32. சூத்திரன் மற்ற மூன்று வருணத் தாருக்கும் பொறாமையின்றி பணி செய்வதை முக்கியமான தர்மமாக ஏற்படுத்தினார் ; இதனால் அவனுக்குத் தானம் முதலியவையும் உண் டென்று தோன்றுகிறது (அத் 1. சு.91)

33. யாகம் செய்யாதவனுடைய (சூத்திரன்) பொருள் அசுரர் பொருளாகும் . ஆகையால் அதைக் கொள்ளையிடுவது தர்மமாகும்.
(அத். 7. சு.24)

34. செல்வம் உள்ள சூத்திரன் வீட்டில் சிறிதும் தயங்காமலும் கேளாமலும் பலாத் காரத்தினாலும் கொள்ளையிடலாம். (அத்.11. சு.13)

35. சூத்திரன் பொருள் சம்பாதிக்கத் தக்க வனாயிருந்தாலும், குடும்பத்திற்கு உபயோக மானதைவிட அதிகப் பொருளை சம்பாதிக்கக் கூடாது . அப்படிச் சம்பாதித்தால் தன்னால் உப சரிக்கத்தக்க பிராமணனையே இம்சை செய்ய வேண்டி வரும். (அத்.10.சு.129)

36. சூத்திரன், பிராமணர்களைத் திட்டி னால் அவன் நாக்கை அறுக்க வேண்டும். (அத்.8.சு.270)

37. சூத்திரன் பிராமணன் பெயர்,சாதி இவை களைச் சொல்லித் திட்டினால் அவன் வாயில் பத்து அங்குல நீளமுள்ள இரும்புக் கம்பியைக் காய்ச்சி எரிய எரிய வைக்க வேண்டும். (அத்.8.சு.271)

38. சூத்திரன் பிராமணனைப் பார்த்து நீர் இதைச் செய்ய வேண்டும் என்று உபதேசம் செய் தால் அவன் வாயிலும், காதிலும் எண்ணெய்யைக் காய்ச்சி ஊற்ற வேண்டும். (அத்.8. சு.272)

39. சூத்திரன் பிராமணனுடன் ஒரு ஆச னத்தில் உட்கார்ந்தால், இடுப்பில் சூடுபோட வேண்டும்; அல்லது ஊரைவிட்டுத் துரத்த வேண்டும். (அத்.8.சு.281)

40. சூத்திரன் பிராமணனின் எந்தெந்த உறுப்புகளை கையினாலும் தடியினாலும் தாக்கு கிறானோ, அந்தந்த உறுப்புகளை நறுக்க வேண் டும் அடித்தால் கையையும் , உதைத்தால் காலை யும் வெட்டிவிட வேண்டும். (மனு. அத் 9. சு.280)

-விடுதலை ஞா.ம.2.4.16

இவர்தான் ஞானப்பால் உண்டவராம்

சீர்காழியில் பார்ப்பனர் குலத்தில் சிவ பாத இருதயர்க்கும் பகவதி அம்மைக்கும் மகனாகத் திருஞான சம்பந்தன் பிறந்தான். மூன்றாம் வயதில் பார்வதி தேவி கொடுத்த முலைப்பாலைக் குடித்து எல்லா ஞானமும் கைவரப் பெற்றாராம். அப்போது தோடுடைய செவியன் என்று பதிகம் பாடினாராம்.

திரு நனிபள்ளிக்குச் சென்று பதிகம்பாடிப் பாலை நிலத்தை நெய்தல் நிலமாக மாற்றினார். திருநெல்வாயில் அறத்துறைக்குப் போகும்போது முத்துச்சிவிகை. முத்துக்குடை.முத்துச் சின்னம் என்ற மூன்றும் பெற்றார். திருப்பாச்சில் ஆச்சிரமத்தில் கொல்லி மழவன் மகளின் முயலக நோயைத் தீர்த்தார். கொடி மாடச் செங்குன்றூரில் அடி யார்களுக்கு ஏற்பட்ட குளிர் சுரத்தைப் பதிகம் பாடி நீக்கினார்.

பட்டீச்சுரத்தில் முத்துப் பந்தல் பெற்றார். திருவாவடுதுறையில் ஆயிரம் பொற்காசுகள் கொண்ட பொற்கிழி பெற்றார். திருமருகல் என்ற ஊரில் பாம்பு கடித்து இறந்து போன வணிகனை உயிர் பெற்று எழச் செய்தார். திருவீழிமிழலையில் தங்கி இருந்த போது பஞ்சம் வந்தது. அந்தப் பஞ்சம் தீரும் வரை இறைவன் அளித்த காசு மாற்றுக் குறைவாக இருந்ததால் பதிகம் பாடி  மாற்று குறையாத பொற்காசு பெற்றார்.

திருமரைக்காட்டில் வேதம் பூசித்துப் பூட்டிய கதவை அப்பர் திறக்கப் பாடினார். சம்பந்தர் அடைக் கப் பாடினார். திருமரைக்காட்டி லிருந்து சம்பந்தர் மதுரைக்குப் போகும் போது கோளறு பதிகம் பாடினார். மதுரையில் பாண்டியனது சுர நோயைத் திருநீற்றுப் பதிகம் பாடித் தீர்த்தார். சமணர்களோடு வாதம் செய்து அவர்களை வென்றார். மதுரையிலிருந்து திரும்பும்போது கொள்ளம் புதூரில் ஓடக்கோல் இல்லாமல் ஓடம் செலுத்தினார்.

திருஓத்தூரில் ஆண் பனைகளைப் பெண் பனைகளாக்கிக் காய்க்கும் படி செய்தார். திருமயிலாப்பூரில் எலும்பைப் பூம் பாவை என்ற பெண்ணாக்கினார் என்றெல்லாம் கதைகளை அளந்து கொட்டுகிறார்! களே! அவர் வாழ்ந்தது 16 வயது மட்டும் தான் யார் யாருக்கோ நோய் தீர்த்தவர். ஏன் அற்பாயுளில் செத்துப் போனாராம்?
-விடுதலைஞா.ம.,28.5.16

புரட்டாசி சனிக்கிழமை என்னும் மூடநம்பிக்கை

புரட்டாசி சனிக்கிழமை

புரட்டாசி சனிக்கிழமை உற்சவங்களும், திருப்பதி முதலிய நூற்றுக்கணக்கான சனிக்கிழமைப் பெருமாள்கள் உள்ள ஊர்களின் உற்சவங்களும், சனிக்கிழமை பிடிப்பதன் மூலம் அவரவர்கள் வீட்டில் ஏராளமாய் சமைத்துக்கொண்டு சோம்பேறிகளையும் அயோக்கியர்களையும் மெனக்கட்டுத் தேடிப் பிடித்து வந்து அவர்களுக்கு வயிறு நிறையவும் போட்டு மற்றும் மூட்டை கட்டிக் கொண்டும் போகக்கூடிய அளவு மேல்கொண்டும் போட்டு கஞ்சாவுக்கோ கள்ளுக்கோ சூதாடவோ கையில் பணமும் கொடுத்து, இவ்வளவும் போறாமல் அந்த நாளெல்லாம் பட்டினி கிடந்து அந்தச் சோம்பேறிகளின் காலிலும் விழுந்து மாலை 3 மணி 4 மணி சுமாருக்கு சாப்பிடும் பண்டிகையிலோ விரதத்திலோ கடுகளவு அறிவு இருக்கின்றதா என்று கேட்கின்றேன்.

புரட்டாசி  சனிக்கிழமை வந்தால் எத்தனை பேர்கள் தங்களுக்கும் பட்டை நாமம் போட்டுக் கொண்டு செம்புக்கும் நாமத்தை குழைத்து போட்டுக் கொண்டு, துளசியை அரளிப் பூவையும் அந்த செம்புக்கு சுத்திக் கொண்டு வெங்கிடாசலபதி கோவிந்தா என்றும் நாராயணா கோவிந்தா என்றும் கூப்பாடு போட்டு அரிசியோ காசோ வாங்கிக் கொண்டு போவதில் ஏதாவது பலனுண்டா? என்றுதான் கேட்கின்றேன்.

மற்றும் திருப்பதிக்குப் போகிறேன் என்று சொல்லிக் கொண்டு தலை மயிரும் தாடி மயிரும் வளர்த்து வெறும் மஞ்சள் நனைத்த துணிக்கட்டிக் கொள்ளுவதும் மேளம் வைத்துக் கொள்வதும் பெண்டுபிள்ளைகள் சுற்றத்தார்களை அழைத்துக் கொள்வதும் வருஷமெல்லாம் பணம் போட்டு மொத்தமாய் பணம் சேர்ப்பதும் அல்லது வேண்டுதலையின் மேல் இவ்வளவு பணம் என்று கடன் வாங்கியாவது எடுத்துக் கொள்வதும் அல்லது வியாபாரத்திலோ வேறு வரும்படியிலோ லாபத்தில் இத்தனை பங்கு என்று கணக்கு வைத்து சேர்த்து எடுத்துக்கொள்வதும் ஆன பணமூட்டை கை கட்டிக்கொண்டு கடைவாயிலும் நாக்கிலும் வெள்ளிக் கம்பியைக் குத்திக் கொண்டு போதாக்குறைக்குத் தெருவில் கூட்டமாய் கோவிந்தா கோவிந்தா- கோவிந்தா! என்று கூப்பாடு போட்டு வீட்டுக்கு வீடு, கடை கடைக்கு காசு பணம் வாங்கி ஒருபகுதியை ரயிலுக்குக் கொடுத்து திருப்பதி போவதும், அங்கு முழங்கால் முறிய மலையேறுவதும் ஆண்களும் பெண்களும் தலைமொட்டை அடித்துக் கொள்வதும் அந்தமலைச்சுனைத் தண்ணீரில் குளிப்பதும் அந்த பட்டை நாமம் போட்டுக் கொள்வதும் கொண்டு போன பணத்தைக் கடாரத்தில் காணிக்கையாக கொட்டுவதும் ஆண்களும் பெண்களும் நெருக்கடியில் இடிபடுவதும் பிடிபடுவதும் வெந்ததும் வேகாததுமான சோற்றை தின்பதும் மற்றும் பல சோம்பேறிகளுக்கும் மேக வியாதிக்காரர்களுக்கும் வேக வைத்தோ விலைக்கு வாங்கியோ போடுவதும் விறகு கட்டையிலும் வேர்களிலும் செய்த மரமணி மாலைகளை வாங்கி கழுத்தில் போட்டுக்கொள்வதும். மலைக் காய்ச்சலோடு மலையைவிட்டு இறங்கி வருவதும் வீட்டுக்கு வந்து மகேஸ்வரபூஜை பிராமண சமார்த்தனை செய்வதும் தவிர மற்றபடி இவைகளால் ஏதாவது செய்தவனுக்கோ, கூடப்போன மக்களுக்கோ நாட்டுக்கோ ஒழுக்கத்திற்கோ மதத்திற்கோ கடுகளவு நன்மை உண்டாகுகின்றதா என்று கேட்கின்றேன்.
திருப்பதிக்குப் போய் வந்த பிறகாவது யாராவது தங்கள் துர்க்குணங்களையோ கெட்ட செய்கைகளையோ விட்டு விட்ட தாகவாவது அல்லது திருப்பதி யாத்திரையானது இம்மாதிரி குணங்களை விடும்படி செய்ததாகவாவது நம்மில் யாராவது பார்த்திருக்கின்றோமா? என்று கேட்பதுடன் இம்மாதிரி அறிவீனமான காரியத்திற்கு நமது நாட்டில் வருஷத்திற்கு எத்தனை கோடி ரூபாய் செலவாகின்றது என்பதை எந்தப் பொருளாதார இந்திய தேசிய நிபுணராவது கணக்கு போட்டார்களா என்று கேட்கின்றேன்.

சிவராத்திரி

இனி அதற்கடுத்த மாசி மாதம் வந்தால் சிவராத்திரி என்று கண்டபடி கிழங்கு வகைகளையும் தானிய வகைகளையும் பலகார வகைகளையும் ஒரே நாளில் செய்து அளவுக்கு மேல் தின்று குழந்தைகளையும் தின்னச் செய்து அஜீரணத்தையும் வயிற்று வலியையும் உண்டாக்கிக் கொள்வதோடு இதனால் ஏற்படும் செலவு எவ்வளவு என்பதை யாராவது யோசித்துப் பார்க் கின்றார்களா? என்று கேட்கின்றோம். இப்படியே ஒவ்வொரு மாதமும் உற்சவமும், பண்டிகைகளும், விரதங்களும், சடங்கு களும் ஏற்பட்டு மொத்தத்தில் வருஷத்தில் எவ்வளவு கோடி ரூபாய்கள் செலவு, எவ்வளவு வியாதிகள் வரவு, எவ்வளவு உயிர்கள் போக்கு என்பவைகளை யார் கவனிக்கின்றார்கள்? இந்தப் பணம் எல்லாம் தேசிய பணமல்லவா? ஏழைத் தேசம், தரித்திர தேசம், அடிக்கடி பஞ்சம் வரும் தேசம், வேலையில்லாமல் தொழிலில்லாமல் கூலிக்காரர்கள் கும்பல் கும்பலாய் பட்டினி கிடந்து மடிவதுடன் பெண்டுபிள்ளை குழந்தைகளுடன் வெளிநாட்டிற்குக் கூலியாக கப்பலேறும் தேசம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்ற நாம் எத்தனை நாட்களை, எத்தனை ரூபாய்களை எத்தனை ஊக்கங்களை இந்த பாழும் அர்த்தமற்ற பொய்யான ஒரு காசுக்கும் உதவாததான நமக்கு இழிவையும் அவமானத்தையும் தருவதான பண்டிகைக்கும் உற்சவத்திற்கும் பூஜைக்கும் சடங்குக்குமாக ஒவ்வொரு வரும் செலவு செய்கின்றோம் என்பதை கவனித்தால் இந்த நாடு பணமில்லாத நாடா அல்லது புத்தி இல்லாத நாடா என்பது நன்றாய் விளங்கும்.

இது யார் சூழ்ச்சி?

எனவே, இப்படிக்கெல்லாம் சொல்வதைப் பார்த்தால் இந்த பண்டிகைகளையும் உற்சவம் முதலியவைகளையும் ஏற்படுத்தியவர்கள் எல்லோரும் அறிவில்லாதவர்களா என்கின்ற கேள்வி பிறக்கலாம். நான் அவர்களை அறிவில்லாதவர் என்று சொல்ல இஷ்டப்படமாட்டேன். மற்றபடியோ, என்றால் பெரும்பாலும் அவர்களைச் சுயநலக்காரர்களும், தந்திரக்காரர்களும் அதிகார ஆசை உடையவர்களுமாயிருக்க வேண்டுமென்றே சொல்வேன்.  என் புத்திக்குட்பட்ட வரையில் இந்த பண்டிகை உற்சவம் முதலியவைகள் எல்லாம் புரோகிதர்களான பார்ப்பனர்களும், ஆட்சிக்காரர்களான அரசர்களும் கலந்து கண்டுபிடித்து செய்த தந்திரமென்பதே எனது அபிப்பிராயம். உலகத்தில் மக்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் அறியாமைக்கும், கொடுமைக்கும் புரோகிதர்களும் அரசர்களுமே சேர்ந்து கூட்டுப் பொறுப்பாளர்களாவார்கள். சாதாரணமாக உலக சரித்திரத்தில் கொடுமைக்காரர்களும் சூழ்ச்சிகாரர்களாய் இருந்தவர்களே புரோகிதர்கள் என்கின்ற உயர்ந்த ஜாதிக்காரர்களாகவும் கொள்ளைக்காரர்களும் மூர்க்கர்களுமாயிருந்தவர்களே அரசர்களாகவும் ஏற்பட்டு இருக்கிறார்கள்.
இவ்விருவரும் ஜனங்களை ஏய்த்து ஆதிக்கம் செலுத்த வகை கண்டு பிடிக்கவேண்டிய அவசியமுடையவர்கள்.

அந்தப்படி மக்கள்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தி வாழவேண்டுமானால் அந்த மக்களை அறிவினாலும் செல்வத்தினாலும் தாழ்மைப்படுத்தி வைத்திருந்தால் தான் முடியும். ஒரு மனிதன் அறிவுடையவனா யிருப்பானானால் புரோகிதர்களுக்கு ஏமாற மாட்டான். செல்வமிருக்குமானால் அரசனுக்குப் பயப்பட மாட்டான். ஆகையால் அறிவும் செல்வமும் இல்லாமல் செய்வதற்கே கோயில் உற்சவம் பண்டிகை சடங்கு ஆகியதான செலவுக்கு ஏற்றவழிகளை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார்கள். மக்கள் சம்பாதிக்கும் பணங்களில் கணக்குப் பார்த்தால் பெரும்பாகமும் இவைகளுக்கே செலவு செய்யும்படியாகவும் மற்றும் மேல் கொண்டு மீதி ஆவதெல்லாம் இவர்கள் சமுகத்திற்கே பயன்படும்படியாகவும் மற்றும் மேற்கொண்டு ஒவ்வொரு குடும்பமும் அதாவது நூற்றுக்குத் தொண்ணூறு குடும்பங்கள் இவைகளின் பயனாய் கடன்காரர்களாக இருக்கவுமே இருந்து வரப்படுகின்றது.

எனவே, நமது நாடு என்றைக்காவது அறிவுள்ள நாடாகவும் செல்வமுள்ள நாடாகவும், சுயமரியாதை உள்ள நாடாகவும் இருக்கவேண்டுமானால் முதலில் உற்சவம், பண்டிகை, சடங்கு, கோயில் பூஜை ஆகியவைகள் ஒழிந்தாக வேண்டும். இவைகளை வைத்துக் கொண்டு மலைகளை எல்லாம் தங்கமும் வைரமுமாக ஆக்கினாலும் சமுத்திரங்களையெல்லாம் பாலும், நெய்யும், தேனுமாக ஆக்கினாலும் மேல்கண்ட உற்சவம், சடங்கு, கோவில் பூஜை, பண்டிகை ஆகியவைகளே சாப்பிட்டு விடும். ஆதலால் இனி மேலாவது இம்மாதிரியான காரியங்களுக்கு அடிமையாகி வீண் செலவு செய்யக்கூடாது என்பதே எனது ஆசை.

- குடிஅரசு - சொற்பொழிவு - 20-10-1929

-விடுதலை,2.10.16

இந்து மதம் சகிப்புத் தன்மை கொண்டதா?

உலகைப் படைத்தவர் இறைவன் என்பது உண்மையானால் கடவுள் இல்லை என்று மறுக்கும் அளவுக்கு சுதந்திரம் கொடுக்கப்பட்டது ஏன்?
- எஸ்.முத்துராமன், வேலூர்

கடவுளின் பெயர்கள் வழிபாட்டு முறைகள் மற்றும் சில கொள்கைகள் அடிப்படையில் வேறுபட்டிருந்தாலும், எல்லா மதங்களும் கூறும் உண்மை இவ்வுலகைப் படைத்தும், நம்மைக் காப்பதும் கடவுள்தான் என்பது. கடவுள் மறுப்பு என்பது மற்ற மதங்களைப் பொறுத்தவரை தண்டனைக்குரிய குற்றமாக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், எல்லா மதங்களுக்கும் முன்னோடியாக இந்து மதம் இருப்பதால் சற்று சுதந்திரம் அதிகமாக உள்ளதாக இருக்கிறது.

அதிலும் தமிழகத்தில் யார் வேண்டுமானாலும் இந்து மதக் கடவுளை மட்டும் ‘இல்லை என்றும், இன்னும் வேறு விதமாகக் கேலி செய்வதுமாகிய அவலம்‘ அதிகமாக உள்ளது. தாங்கள் கேட்பதுபோல் யாரும் சுதந்திரம் கொடுக்கவில்லை. ஆனால், தட்டிக் கேட்கவும் ஆளில்லை. அரசியலமைப்புச் சட்டமும் நம் மதத்திற்கு எள்ளளவும் ஆதரவாக இல்லை.
(தினமலர்)

‘தினமலர்’ கூறுவது உண்மைதானா? இந்து மதம் சகிப்புத் தன்மை உள்ளதுதானா? ஒரு கேள்வி கேட்டாலே ‘தினமலர்’ ஏட்டின் பதில் என்கிற வண்டி குடை சாய்ந்து குப்புற விழுந்து விடும்.

மக்களைப் பிறப்பின் அடிப்படையிலேயே பிரித்து நெற்றியில் பிறந்தவன் பிராமணன் என்றும், காலில் பிறந்தவன் சூத்திரன் என்றும், அந்தச் சூத்திரன் ஏழு வகைப்படுவான் என்றும், அந்த ஏழில், ஒன்று விபசாரி மகன் என்றும், இந்து மதத்தின் மிக முக்கிய சாத்திர நூலான மனுதர்ம சாஸ்திரமே (அத்தியாயம் 8, சுலோகம் 415) கூறுகிறதே - இதைவிட கேவலம் சொந்த மதக்காரனையே சோரம் போனவன் என்று சொல்லும் போக்கிரித்தனம் - சக மனிதனை மனிதனாக மதிக்காத சகிப்புத் தன்மை இன்மையை வேறு எந்த மதத்திலாவது பார்க்க முடியுமா?
சூத்திரர்கள் வேதங்களைப் படிக்கக் கூடாது - படித்தால் நாக்கை அறுக்கவேண்டும்; வேதங்களை காதால் கேட்டால் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்ற வேண்டும்; படித்து மனதில் வைத்திருந்தால் நெஞ்சைப் பிளக்க வேண்டும் என்று சாஸ்திரம் எழுதி வைத்துள்ள மதம் இந்து மதம் மட்டும்தானே! இப்படி கல்வியைக் கொடுக்காதே என்று சொன்ன மதம் உலகத்திலேயே இந்து மதம் ஒன்றுதானே!

வாதில் தோல்வி அடைந்தனர் என்று சொல்லி, சமணர் களையும், பவுத்தர்களையும் கழுவேற்றிக் கொன்ற இந்து மதம் சகிப்பு மனப்பான்மை கொண்டதுதானா? இப்பொழுதும்கூட ஆண்டுதோறும் அதற்காக இந்துக் கோவில்களில் விழா எடுக் கின்றனர் என்றால், என்ன பொருள்? இன்றுவரை அந்த மதம் சகிப்புத் தன்மையற்ற போக்கினையே கொண்டுள்ளது என்பது  விளங்கிடவில்லையா?

இந்தியாவின் கலாச்சாரத்தின் சின்னம் என்று சொல்லி, இந்திய நாட்டுப் பிரதமர்களும், குடியரசுத் தலைவர்களும் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும்பொழுதெல்லாம் அந்நாட்டு ஆட்சித் தலைவர்களுக்கு மறக்காமல் கொடுக்கும் ஒரு நூல் உண்டு என்றால், அது கீதைதான். அந்தக் கீதை என்ன சொல்லுகிறது?

பெண்களும், வைஸ்யர்களும், சூத்திரர்களும் பாவ யோனியி லிருந்து பிறந்தவர்கள் என்று சொல்லுகிறதே! (கீதை அத்தியாயம் 9; சுலோகம் 32). இதுதான் இந்து மதம் சகிப்புத் தன்மையின் சொரூபம் என்பதற்கான நற்சான்று பத்திரமா?

இந்து மதத்தின் இதிகாசங்கள் என்று சொல்லப்படுகிறதே இராமாயணமும், மகாபாரதமும், அவற்றின் யோக்கியதைதான் என்ன? சூத்திரன் தவம் செய்தான் என்பதற்காக சம்புகனை வாளால் வெட்டிக் கொன்ற கொலையாளிதானே மகாவிஷ்ணுவின் முக்கிய அவதாரமான இராமன். அந்த இராம ராஜ்ஜியத்தை உண்டாக்கப் போகிறோம் என்று சொல்பவர்கள்தானே - இன்றைக்கு இந்தியாவை ஆளும் பாரதிய ஜனதா கட்சியினர்.

பாரதிய ஜனதா முன்னிறுத்தும் இந்துக் கடவுள்கள் என்று சொல்லப் போனால், ராமனும், கிருஷ்ணனும்தானே! இவர்களின் கடவுள் யோக்கியதையே இந்தத் தரத்தில் இருக்கிறது என்றால், இவர்களின் இந்து மதம் எந்த இரகத்தைச் சேர்ந்தது என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகிவிடவில்லையா?

இப்பொழுதுகூட அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகராக வேண்டும் என்ற ஜாதி ஒழிப்புக் கொள்கையை எதிர்ப்பவர்கள் யார்? இந்து மதத்துக்குள்ளேயே சமத்துவ சமநிலை இல்லையே! சூத்திரன் கோவில் கருவறைக்குள் உள்ள சாமி சிலையைத் தொட்டால் சாமி தீட்டாகிவிடும்; தோஷம் பட்டுவிடும் - அதனைச் சுத்திகரிக்க வேண்டும் என்பது சகிப்பு மனப்பான்மையின் அடையாளமா?

இவ்வளவுக்கும் அர்ச்சகருக்கு உரிய பயிற்சியை முறையாகப் பெற்றவர்களைத்தான் அர்ச்சகராக்கவேண்டும் என்று சொல்லுகிறபொழுது அதனை ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத மதம் எப்படி சகிப்புத் தன்மை உடைய மதமாக முடியும்?

இந்து மதத்தில் லோகக் குருக்களாக இருக்கக்கூடியவர்கள் என்ன சொல்லுகிறார்கள்? தீண்டாமை க்ஷேமகரமானது என்று எழுதி வைத்திருப்பவர்  மறைந்த சங்கராச்சாரியார் சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி ஆயிற்றே!

நியாயமாக இப்படிச் சொன்னதற்காக, அந்த ஆசாமியை உயி ரோடு இருந்தபோதே கைது செய்து பிணையில் வெளிவர முடியாத குற்றப் பிரிவின்கீழ் வழக்குத் தொடுத்து சிறைச்சாலையில் அல்லவா தள்ளி இருக்கவேண்டும்.
அதுமட்டுமல்ல; அவர் எத்தகைய மனிதாபிமானி தெரியுமா?

“ஆயுர் வேதத்தில் இந்த விஷயம் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டி ருக்கிறது. ‘‘நாஸ்திகனுக்கு வைத்தியம் செய்யாதே’’ என்று. ‘இதென்ன கருணையில்லாமல் இப்படிச் சொல்லியிருக்கே!’ என்று தோன்றலாம். ஆனால், உண்மையில் இப்படிச் சொன்னதே கருணையில்தான்.’’ (‘‘தெய்வத்தின் குரல்’’, மூன்றாவது பாகம், பக்கம் 148).

இவ்வளவுக்குப் பின்பும் நாஸ்திகத்துக்கு இந்து மதத்தில் இடம் உண்டு என்று இன்னொரு பக்கத்தில் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். இன்னொரு மனிதனுக்கு வைத்தியம் பார்க்கக் கூடாது என்பது வெறுப்பின் எல்லையின் உச்சமல்லவா?

கிறித்துவ மதத்தை எடுத்துக்கொண்டால் விஞ்ஞானிகளான டார்வின், கலிலியோவுக்கு தண்டனை கொடுத்தது தவறு - அதற்காக வருத்தத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம் என்று போப் பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொண்டாரே - அந்தப் பெருந்தன்மை இந்து மதத்தின் சங்க ராச்சாரியார்களிடம் எதிர்பார்க்க முடியுமா?

சிந்தியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்!!

-விடுதலை,1.10.16

தீபாவளி” பற்றித் தமிழறிஞர்கள் கருத்து

தீபாவளிப் பண்டிகை - தமிழர்க்கு எவ்வகையிலும் ஒவ்வாதது” என்றும், “காட்டுமிராண்டிக் காலக் கற்பனை கள் நிறைந்தது” என்றும், “அறிவுக்கும், ஆராய்ச்சிக்கும், அனுபவத்திற்கும், உண்மை நிலைக்கும், இயற்கைத் தன்மைக்கும் முரணானது” என்றும், தந்தை பெரியார் அவர்களும், சுயமரியாதை இயக்கத்தவர்களாகிய நாமும் முக்கால் நூற்றாண்டு காலத்திற்கும் மேலாக நாட்டிலே பேசியும், ஏட்டிலே எழுதியும் அறிவுப் பிரச்சாரம் செய்து வருகிறோம். என்றாலும், நாம் எதிர்பார்த்தவாறு மக்கள் இன்னும் திருந்தி தெளிந்த அறிவு பெற்றார்கள் இல்லை. தீபாவளி மோகம் மக்களை இன்னமும் வாட்டி வதைத்த வண்ணமே உள்ளது.

இந்நிலையில் நமது பகுத்தறிவு - நாத்திக இயக்கத் திற்கு முற்றிலும் மாறுபாடான, வேறுபாடான எண்ணம் கொண்ட தமிழக ஏழு பெருந்தமிழ் அறிஞர்களின் கருத்துரைகள் நமது கொள்கைக்கு வலுவூட்டி அரண் செய்வதாக அமைந்திருக்கின்றன. மொத்தத்தில் அத் தமிழறிஞர்களின் கருத்துரைகள் “தீபாவளி தமிழர் விழா அன்று என்பதையும், தீபாவளிக்கு இலக்கியச் சான்றுகள் ஏதும் இல்லை என்பதையும், தீபாவளி வடநாட்டுப் பண்டிகை என்பதையும், தீபாவளி சமண சமயப் பண்டிகை என்பதையும் நன்கு தெளிவுபடுத்துகின்றன”. தீபாவளி கொண்டாடி மகிழும் பக்த அன்பர்களாம் தமிழ்ப் பெருமக்கள் மதி நலமும், மான உணர்வும் பெற வேண்டும் என்ற நன்னோக்கில் அத்தமிழ் அறிஞர் களின் கருத்துகள் ஈண்டுத் தொகுத்துத் தரப்படுகின்றன.

1. தீபாவளி தமிழர்க்கு உரியதன்று!

தீபாவளிப் பண்டிகை தமிழர்க்கு உரியதாகத் தோன்றவில்லை. நரகாசுரன் என்ற ஓர் அசுரனைக் கொன்றதற்காக மகிழ்ச்சி அடைதலைக் குறிப்பதற்காக அப்பண்டிகை வழக்கத்தில் கொண்டாடப்படு கிறது. அது புராண மதத்தைச் சார்ந்தது. அசுரர் என்பதை இன்னார் என்று தீர்மானித்தல் கடின மாயினும் சரித்திர ஆராய்ச்சியாளர் ஆரியர் பகைவரே அசுரர் எனப்பட்டார் என்பர். ஆரியர் பகைவருள் ஆதியில் திராவிடர்களும் அடங்குவர். ஆதலின் அசுரர் கொலைக்காகத் தமிழர் மகிழ்ச்சி அடைதல் ஏற்றதன்று என்ப.
(ஆசிரியர்: தமிழறிஞர் கா. சுப்பிரமணியன் (பிள்ளை), நூல்: “தமிழர் சமயம்“ பக்கம்: 62.)

2. வடநாட்டுப் பண்டிகையே தீபாவளி!

தீபாவளி குறித்து வெவ்வேறு கதைகள் இந்தியாவின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் வழங்குகின்றன. தமிழகத்தில் தீபாவளிக்கு நரகாசுரன் கதை கூறப்படுகிறது. இக்கதைக்கும், தீபாவளிக்கும் தொடர்பே இல்லை.

தீபாவளி புதுக்கணக்குப் புத்தாண்டுப் பிறப்பு விழாவாகும். இது விஜய நகரத்திலும் புத்தாண்டுப் புதுக்கணக்கு விழாவாகக் கொண்டாடப்பட்டதை நிக்கோலோ டிகாண்டி என்பவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். இது வடநாட்டுக் குஜராத்திகளுக்கும், மார்வாரிகளுக்கும் புதுக்கணக்குப் புத்தாண்டு விழாவாகும். விஜயநகரத்தி லிருந்து வந்து மதுரையில் குடியேறிய சவுராஷ்டிரர்களும் இதைக் கொண்டாடி வருகிறார்கள். தீபாவளி அன்று புதுக் கணக்கு எழுதப்படும். வடநாட்டார் தீபாவளி அன்று விளக்கு அலங்காரம் செய்வதுண்டு. தீபம் = விளக்கு; ஆவலி = வரிசை; தீப ஆவலி = தீபாவலி. அச்சொற்றொடர் பின்பு தீபாவளி என்று திரிந்தது. குஜராத்திகளும், மார்வாரிகளும் இன்றும் தீபாவளி அன்று வீடுகளில் விளக்கேற்றி வைக்கிறார்கள். புதுக் கணக்கு எழுதுகிறார்கள். ஆனால், தீபாவளி தமிழ்நாட்டில் தொன்று தொட்டு வந்தத் திருநாள் அன்று. மதுரை நாயக்கர்களாலும், தஞ்சை, செஞ்சி நாயக்கர்களாலும் தமிழகத்தில் புகுத்தப்பட்டதால் பதினாறாம் நூற்றாண்டிலிருந்து தென் தமிழ்நாட்டு மக்களால் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. இது பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்படவே இல்லை. சென்னை, செங்கல்பட்டு மாவட்டங்களில் தீபாவளியன்று புத்தாடை அணியும் வழக்கம் அண்மைக் காலம் வரையில் இருந்ததில்லை.

(ஆசிரியர்: பேராசிரியர் அ.கி. பரந்தாமனார், நூல்: “மதுரை நாயக்கர் வரலாறு” பக்கம்: 433-434)
-விடுதலை,20.10.16

“தீபாவளி” பற்றித் தமிழறிஞர்கள் கருத்து (2)

3. பார்ப்பனர் சூழ்ச்சியே தீபாவளி!

வடநாட்டில் அக் காலத்திலிருந்த தமிழ் மேன்மக் கள் அய்ப்பசித் திங்களில் விளக்கு வரிசை வைத்து அவற்றின் ஒளியிலே விளங்கா நின்ற முழு முதற் கடவுளுக்குத் திருவிழா கொண்டாடி வந்தனர். அதுதான் தீபாவளி என வழங்கி வருகிறது. வட நாட்டவர் தென்னாட்டில் குடியேறிய பின் தீபாவளித் திருவிழா இங்குள்ள தமிழரது கொள்கைக்கும் ஏற்றதாயிருத்தலின் அஃது இங்குள்ள தமிழ் மக்களாலும் கொண்டாடப்பட்டு வருவதாயிற்று. கண்ணன் நரகாசுரனைக் கொன்ற நாளின் நினைவுக்கு அறிகுறியாகத் தீபாவளித் திரு நாள் கொண்டாடப்படுவதாயிற்று என்னும் கதை பிற்காலத்தில் பார்ப்பனரால் கட்டிவிட்ட தொன்றாகும்.

பார்ப்பனர் தமது உயிர்க் கொலை வேள்விக்கு உடன்படாத நரகாசுரன் என்னும் தமிழ் மன்னன் ஒருவனைத் தமது உயிர்க்கொலை வேள்விக்கு உடன்பட்டுத் தமக்குத் துணையா யிருந்த மற்றொரு தமிழ் மன்னனாகிய கண்ணனை ஏவிக்கொலை செய்தனர். தீபாவளி என்னும் சொற்றொடர் பொருளை ஆராயுங்கால் அத்திருநாளுக்கும், கண்ணன் நரகா சுரனைக் கொன்ற நிகழ்ச்சிக்கும் யாதொரு இயைபும் இல்லை என்பது தெளியப்படும். தீபாவலி என்பது தீப ஆவலி எனப் பிரிந்து விளக்கு வரிசை என்றே பொருள் தரும்... ஆதலால் தீபாவலி நரகாசுரன் கதைக்குச்சிறிதும் இசைவது அன்று.

(ஆசிரியர்: தமிழ்க்கடல் மறைமலை அடிகள், நூல்: “தமிழர் மதம்“ பக்கம்: 200-201)

4. அகராதிக் குறிப்பில்...

இரண்யாட்சதன்: இவன் கதா பாணியாக இந்திராதி தேவர்கள், இருடிகள் முதலியோரை வருத்தி ஒரு முறை பூமியைப் பாய்போற் சுருட்டிக் கொண்டு கடலில் ஒளிக்க, விஷ்ணு மூர்த்தி சுவேத வராக (பன்றி)ருக் கொண்டு கொம்பினால் இவன் மார்பைப் பிளந்து பூமியைப் பழைமை போல் நிறுத்தினார். (இந்தக் கருத்து பூமி உருண்டை என்னும் அறிவியல் உண்மையை மறுத்து தட்டை என்னும் மத வாதத்தை வற்புறுத்துகிறது) (169)

நரகாசுரன்: வராக (பன்றி) உருக் கொண்ட விஷ்ணு விற்கும், பூமி தேவிக்கும் பிறந்த அசுரன் (934)

சுரர்: பிரமன் சொற்படி மது உண்டதால் இப் பெயர் அடைந்த தேவர்.

(சுரா பாணம் என்பது ஒரு வகை மது; அதை உண்டதால் அவர் சுரர் ஆனார்) (705).

அசுரர்: சுரராகிய தேவர்க்கு (அதாவது மது அருந் தும் ஆரியப் பார்ப் பனர்க்கு) விரோதிகள் (அதாவது தென் நாட்டைச் சேர்ந்த திராவிடத் தமிழர்கள்) (24)
(ஆசிரியர்: சைவப் பேரறிஞர் ஆ. சிங்காரவேலு முதலியார், நூல்: அபிதான சிந்தாமணி)

5. சமண சமயப் பண்டிகையே தீபாவளி!

தீபாவளி சமணரிடமிருந்து இந்துக்கள் பெற்றுக் கொண்ட பண்டிகை. கடைசி தீர்த்தங்கரரான வர்த்தமான மகாவீரர் பாவாபுரி நகரிலே அவ்வூர் அரசனுடைய அரண்மனையிலே தங்கி இருந்த போது அங்குக் குழுமி இருந்த மக்களுக்கு அறிவுரை செய்தருளினார். இரவு முழுவதும் நடைபெற்ற இந்தச் சொற் பொழிவு விடியற்காலையில் முடிவடைந்தது. வைகறைப் பொழுது ஆன படியினாலே சொற்பொழிவைக் கேட்டுக் கொண் டிருந்த மக்கள் அனைவரும் தத்தம் இல்லம் செல்லாமல் அவரவர் இருந்த இடத்திலேயே உறங்கி விட்டனர். வர்த்தமான மகாவீரரும் அமர்ந்திருந்த ஆசனத்தில் இருந்த படியே இயற்கை எய்தினார். பொழுது விடிந்து எல்லோரும் விழித்தெழுந்து பார்த்தபோது மகாவீரர் இயற்கை எய்தி இருப்பதைக்கண்டு அரசனுக்கு அறிவித்தனர். அவ்வரசன் மற்ற அரசர்களை வர வழைத்து அவர்களோடு யோசனை செய்து உலகத்திற்கு அறிவொளியாகத் திகழ்ந்த மகாவீரரை மக்கள் நினைவு கூர்ந்து வழிபடும் பொருட்டு அவர் இயற்கை எய்திய நாளில் வீடுதோறும் விளக்குகளை ஏற்றி வைத்து விழாக் கொண்டாடும்படி ஏற்பாடு செய்தான். அது முதல் இந்த விழா (தீபம் = விளக்கு, ஆவலி = வரிசை : தீபாவலி) மகாவீரர் விடி யற்காலையில் இயற்கை எய்தியபடியால் தீபாவலி என்ற பெயரில் விடியற்காலையில் கொண்டாடப்படுகிறது. விடியற்காலையில் நீராடிய பின்னர் திருவிளக்கு ஏற்றித் தீபாவலிப் பண்டிகை கொண்டாடுவது வழக்கமாக இருக்கிறதன்றோ!

சமண சமயம் வீழ்ச்சி அடைந்த பிறகு சமணர்கள் பெருவாரியாக இந்து மதத்தில் சேர்ந்தனர். சேர்ந்த பிறகும் அவர்கள் வழக்கமாக இந்தப் பண்டிகையைக் கொண்டாடி வந்தனர். இந்த வழக்கத்தை நீக்க முடியாத ஆரியர்கள் இதைத் தாமும் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. ஆனால் பொருத்த மற்ற புராணக் கதைகளைக் கற்பித்துக் கொண்டார்கள். திருமால் நரகா சுரனைக் கொன்றார் என்றும், அவன் இறந்த நாளைக் கொண்டாடுவது தான் தீபாவளி என்றும் கூறப்படும் புராணக் கதை பொருத்தமானது அன்று. அன்றியும், இரவில் போர் புரிவது பண்டைக்காலத்து இந்தியப் போர் வீரர்களின் முறையும் அன்று. சூரியன் புறப்பட்ட பிறகுதான் போரைத் தொடங்குவது பண்டைக் காலத்துப் போர் வீரர்கள் நடைமுறையில் கொண்டிருந்த பழக்கம். சமணர் கொண்டாடி வந்த மகாவீரர் இயற்கை எய்திய நினைவு நாள் தீபாவலி என்பதில் அய்யமில்லை. ஆனால் இந்தப் பண்டிகையை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனம் இல்லாமல் புதிதாகக் கற்பித்துக் கொண்ட கதை தான் நரகாசுரன் கதை.

(ஆசிரியர்: கல்வெட்டாராய்ச்சி அறிஞர்
மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி நூல்: “சமணமும் தமிழும்“ பக்கம்: 79-80)
-விடுதலை,21.10.16

6. அறிவுக்குப் பொருத்தமற்ற கதை

வர்த்தமான மகாவீரர் கடைசி சமண தீர்த்தங்கரர். அவர் பாவாபுரி அரசன் அரண்மனையில் தங்கி அங்குக் கூடி இருந்த மக்களுக்கு இரவு முழுவதும் அறிவுரைகள் செய்தார். நெடுநேரம் விழித்த காரணத்தால் மக்கள் அவ்விடத்திலேயே உறங்கி விட்டனர். மகாவீரரும் தான் இருந்த இடத்திலேயே வீடு பேறு அடைந்தார். பொழுது விடிந்தது. எல்லாரும் விழித்து எழுந்தனர். மகாவீரர் வாழ்வு நீத்ததைக் கண்டனர். அரசன் சான்றோருடன் கூடி யோசித்தான். மகாவீரரை மக்கள் ஆண்டுதோறும் நினைத்து வழிபடுவதற்காக அவர் வீடு பெற்ற நாளில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் விளக்குகள் ஏற்றி வைத்து விழாக் கொண்டாடும்படி ஏற்பாடு செய்தான். (தீபம் = விளக்கு; ஆவலி = வரிசை, தீபாவலி = விளக்கு வரிசை) மகாவீரர் விடியற்காலையில் வீடுபேறு அடைந்தார். ஆதலால் தீபாவளி விடியற்காலையில் மக்களால் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த உண்மை நிகழ்ச்சி மறைக்கப்பட்டு அறிவுக்குப் பொருத்தமற்ற நரகாசுரன் கதை பிற்காலத்தில் இந்துக்களால் கட்டி விடப்பட்டது என்பது அறிஞர் கருத்து. சமண சமயம் செல்வாக்கு இழந்த காலத்தில் சமணர்கள் சைவ வைணவங்களைத் தழுவினர். அந்நிலையிலும் தீபாவலியைக் கொண்டாடினர். அப்பழக்கம் பிற சமயத்தாரிடையேயும் நாளடைவில் புகுந்துவிட்டது. சமண சமயத்தைச் சேர்ந்த மார்வாரிகள், குஜராத்திகள் முதலியோர் இன் றும் தீபாவலியை மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டாடி வருவதற்கு இது ஏற்ற சான்றாகும்.

(ஆசிரியர்: டாக்டர் மா. இராசமாணிக்கனார், நூல்: “தமிழர் நாகரிகமும், பண்பாடும்“ பக்கம் 33-34).

7. அசுரர் கொலைக்கு விழாவா?

தீபாவளியின் உண்மை அறிந்தவர்கள் ஒரு சிலரே ஆவார்கள். பெரும்பாலோர் நரகாசுரனைக் கண்ணபிரான் சம்கரித்தார். அந்த அரக்கனை அழித்த நாளே தீபாவளி என்று கூறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நரகாசுரனைக் கொன்ற காரணத்தினால் கொண்டாடப்படுவது தீபாவளி என்பது பிழை. ஓர் அசுரனைக் கொன்றதற்காக ஒரு கொண்டாட்டம் இருக்க முடியாது. அப்படியானால் இராவணன், இரணியன், இடும்பன் மகன் சலந்தரன், அந்தகன் முதலிய அரக்கர்களைக் கொன்றதற்கும் கொண்டாட்டம் இருக்கவேண்டும். (ஆனால் அவ்வாறு இல்லையே) ஆகவே நரகாசுரனைக் கொன்றதற்கும், தீபாவளிக்கும் தொடர்பு இல்லை என உணர்க. நரகாசுரனைக் கொன்றதற்காகத் தீபாவளி ஏற்பட்டது அன்று.
(ஆசிரியர்: திருமுருக கிருபானந்தவாரியார், நூல்: “வாரியார் விரிவுரை விருந்து” பக்கம்: 95)

-விடுதலை,22.10.16

அறிஞர் அண்ணா பார்வையில் தீபாவளி!

தீபாவளி பற்றி அண்ணா அவர்களின் கட்டுரை :

இங்கே தீபாவளி நரகாசுரவதத்தைக் குறிக்கிறது அல்லவா? பஞ்சாபிலே அப்படிக் கிடையாது. நளச் சக்கரவர்த்தி, சூதாடி அரசு இழந்த இரவுதான் தீபாவளியாம்! இங்கே நாம், அசுரனை ஒழித்த நாளென்று ஸ்நானம் செய்து மகிழ்வது சடங்காகக் கூறப்படுகிறதல்லவா? பஞ்சாபிலே நடப்பது என்ன? சூதாடுவார்களாம், பண்டிகையின்போது! தமிழகத்து இந்து, தீபாவளியை நரகாசுரவதமாகவும், பஞ்சாப் இந்து அதே தீபாவளியை நளமகாராஜனுடைய சூதாட்டத் தினமாகவும் கருதுவது எதைக் காட்டுகிறது? வேடிக்கையல்லவா? லாகூரில் ஒரு ரூபாய்க்குப் பதினாறு அணா, லால்குடியிலும் அதேதான்! ஆனால் லாகூர் இந்து தீபாவளியின் போது, நரகாசுரனை நினைத்துக் கொள்ளவில்லை. லால்குடி இந்துவுக்கு தீபாவளி, நளச் சக்ரவர்த்தி சூதாடிய இரவு என்று தெரியாது. மான்செஸ்டரிலே உள்ள கிறிஸ்துவரை, ஏசுநாதர் எதிலே அறையப்பட்டார் என்று கேளுங்கள், சிலுவையில் என்பார். மானாமதுரையிலே மாயாண்டி, மத்தியாஸ் என்னும் கிறிஸ்துவரான பிறகு அவரைக் கேளுங்கள், அவரும் ஏசு சிலுவையில் அறையப்பட்டார் என்றுதான் சொல்வார்.

இங்கோ லால்குடி இந்துவின் தீபாவளி வேறு, லாகூர் இந்துவுக்கு தீபாவளி மற்றோர் காரணத்துடன் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவ்வளவோடு முடிந்ததா வேடிக்கை! – மேலும் உண்டு. மகாராஷ்டிர தேசத்திலே, தீபாவளிப் பண்டிகை எதைக் குறிக்கிறது என்று கேட்டால், விநோதமாக இருக்கிறது. மகாவிஷ்ணு வாமன அவதாரம் எடுத்து மகாபலியின் முடியிலே அடியை வைத்த நாளாம் அது! லால்குடிக்கு லாகூர் மாறுகிறது. லாகூரிலிருந்து புனா போனால், புதுக் கதை பிறந்துவிடுகிறது. கூர்ஜரத்திலே தீபாவளி புது வருசத்து வர்த்தகத்தைக் குறிக்கிறதாம்! வங்காள தேசத்தில் காளிதேவையை இலட்சுமியாகப் பூஜை செய்யும் நாளாம் தீபாவளி! சிலர், ராமன் மகுடம் சூட்டிக் கொண்ட தினமே தீபாவளி என்று கொண்டாடுகிறார்களாம்! சரித்திர ஆராய்ச்சியைத் துணை கொள்ளும் சில இடங்களிலே, தீபாவளி என்பது தேவ கதைக்கான நாளல்ல; உஜ்ஜைனி நகர அரசன் விக்கிரமாதித்தன் பட்டம் சூடிய நாளைக் கொண்டாடும் பண்டிகையாம்! இவ்வளவோடு முடிந்ததா? இல்லை.

இந்திய தேசத்திலே நான்கு ஜாதிகள், சிரவணம் பிராமணருக்கு, நவராத்திரி க்ஷத்திரியர்களுக்கு, வைசியர்களுக்கு தீபாவளி, இதராளுக்கு (!!) ஹோலிப் பண்டிகை என்று சம்பிரதாயம் ஏற்பட்டிருப்பதாக மற்றோர் சாரார் கூறுகின்றனர். இதில் எது உண்மை? அறிவுடையோர் சிந்திப்பீர்!